Hydrofobizacja - zabezpieczanie
Ladrillo - juntura wykonuje również zabieg hydrofobizacji.
Cegły, kamień wapienny oraz zaprawa murarska szczególnie dobrze chłoną wodę, ponieważ ilość kanalików (porowatość) w materiale dochodzi do 25%. Tak duża porowatość powoduje dobre wchłanianie wody. W przypadku kamienia naturalnego problem nasiąkania wodą dotyczy głównie materiału wypełniającego -zaprawy, która przy zetknięciu z wodą podobnie jak gąbka całkowicie nasiąka wodą.
W zawilgoconym murze zaczynają zachodzić procesy szkodliwe:
- rozwój mikroflory: grzybów, pleśni, glonów, mchów itp.
- rozwój mikrofauny: bakterii, pierwotniaków, ameb, drobnoustrojów
- korozja muru objawiająca się: odpadaniem tynków, kruszeniem zaprawy, pękaniem cegieł, wykwitami, zapachem stęchlizny
Procesy te obniżają walory użytkowe budynków, a czasami wręcz uniemożliwiają ich eksploatację. W przypadku budynków mieszkalnych są przyczyną powstawania wielu alergii i chorób - szczególnie chorób układu oddechowego.
Właśnie z tych ważnych przyczyn należy wykonać hydrofobizację elewacji, aby nie dopuszczać do bardzo tragicznych konsekwencji wynikających z braku powłoki zabezpieczającej.
Hydrofobizacja (gr. hydor - woda; phobos - strach), - proces nadawania powierzchniom materiałów hydrofilowych, tj. zdolnych do wchłaniania wody własności hydrofobowych tj. odpychania wody. Hydrofobizację przeprowadza się w celu zapobiegania wnikaniu wody w głąb struktury materiałów. Miarą skuteczności hydrofobizacji jest zwilżalność zabezpieczonej powierzchni. Podłoża źle zabezpieczone łatwo i szybko wchłaniają wodę.
Hydrofobizacja polega na nadaniu ich powierzchni właściwości odpychania wody - cech niezwilżalności. Dotyczy to zarówno obiektów ze skał nieporowatych np. granit,marmur jak porowatych np. wapienie lekkie, piaskowce. W pierwszym przypadku zabezpiecza się kamień przed powstawaniem zniszczeń powierzchniowych, w drugim także głębszych, zachodzących dzięki kapilarnemu przechodzeniu wody. Przenikanie kapilarne wody do kamieni i innych materiałów budowlanych jest między innymi uzależnione od zwilżalności. Zjawisko to polega na rozpływaniu się cieczy na powierzchni ciała stałego. Mówimy wówczas, że jest ono hydrofilowe. Przeciwieństwem tego zjawiska jest brak zwilżalności. Ciała o takich właściwościach- niezwilżalne wodą - nazywamy hydrofobowymi.
Bariera hydrofobowa, wytworzona zwykle z rozcieńczonych roztworów, a więc będąca cienką powłoką , nie uszczelnia porów kamienia i dlatego nie hamuje jego tzw. oddychania. Hydrofobizowany powierzchniowo kamień nie wchłania w głąb wody "ciekłej", przy jednoczesnej możliwości dwukierunkowego ruchu gazów i par [4].
Hydrofobizacja murów ceglanych ma na celu zabezpieczenie ich przed wsiąkaniem wody deszczowej.Polega ona na nadaniu cegłom i zaprawom właściwości odpychania wody. Powierzchnia murów staje się niezwilżalna, woda spływa po niej nie wsiąkając w pory. Dawniej stosowano do tego celu wosk pszczeli, parafinę oraz mydła metali wielowartościowych [1].
Hydrofobizacji poddaje się wiele materiałów:
- metale - aby zapobiegać ich korozji
- tkaniny, skóry, drewno - aby zapobiegać przenikaniu wody do wnętrz, które chronią
- beton, cegły i inne materiały budowlane - aby zapobiegać zawilgacaniu i gniciu budowli.
W praktyce zabieg hydrofobizacyjnym poddaje się przede wszystkim obiekty znajdujące się na zewnątrz, narażone na bezpośrednie działanie wody. Szczególnej troski wymagają obiekty znajdujące się w dużych ośrodkach przemysłowych, gdzie występuje duże stężenie szkodliwych gazów i zanieczyszczeń atmosferycznych oraz obiekty położone np. bardzo blisko centrum miast (większe ilość zanieczyszczeń). Szczególnie zagrożone są obiekty o dużej porowatości oraz posiadające lepiszcze podatne na działanie wody i roztworów. Cechami takimi charakteryzuje się większość wapieni i piaskowców, a szczególnie wapienie miękkie i piaskowce o lepiszczach wapiennych i ilastych.
.JPG)
